Eigenwijs kind

Ongeveer 5 jaar geleden fietste ik door Amsterdam met mijn toen bijna 3 jaar oude zoontje. Het was woensdag. Mijn thuiswerkdag. Zo’n dag waarvan je je inbeeldt dat je relaxed thuis kan werken en ook nog lekker tijd met je kind kan besteden, maar die uiteindelijk  uitdraait op een gestreste spagaat, waarin je eigenlijk nergens echt aan toe komt.

“Mama”, zei mijn zoontje. “Weet je wat jij moet leren?” “Nou”, vroeg ik. “Jij moet meer met je hartje leren lachen. Ik kan jou dat wel leren. Kijk maar naar mij!” Ik zag dat mijn zoontje zijn ogen dicht deed. Nadat hij een paar seconden zich had afgesloten, deed hij zijn ogen wijd open en lachte hij breeduit. Ik vond het vertederend, maar deed er voor de rest niet echt iets mee.

Drie jaar later kwam ik in aanraking met hartcoherentie. Een methode ontwikkelt door Heartmath. Met deze methode leer je, kort gezegd, om te ontspannen door het beïnvloeden van je hartritme en – patroon. Een belangrijke techniek daarbij is het bewust verleggen van je aandacht naar je hart en het oproepen van een positieve emotie. De demonstratie van mijn zoontje drie jaar daarvoor kwam daar zeker mee overeen. Door het beoefenen van hartcoherentie ben ik veranderd van een gestreste advocaat in een veel relaxtere hartcoherentiecoach en trainer.

Een paar weken geleden had ik een gesprek met mijn nu bijna 8 jaar oude zoon over opvoeden. Volgens mij ging het over tafelmanieren. In dat gesprek zei ik tegen mijn zoon dat het ook mijn taak was als moeder om hem hierin op te voeden. Mijn zoon beaamde dit, maar zei hij: “Ik moet jou ook opvoeden, hoor mama!” “O ja”, zei ik  “waarin dan?” “Over je hart en zo” zei hij en ik kon niet anders dan dat eveneens te beamen.

Eigen wijs kind, dank je wel dat je in mijn leven bent!